Alfred BekkersDe telefoon gaat. Na het enthousiaste “Een hele goede middag meneer” weet ik al wat er komt, alleen nog niet van wie: Het Unieke Aanbod Dat Ik Niet Kan Afslaan. Ik had natuurlijk meteen de verbinding kunnen verbreken na het “Een hele…”. Geen normaal mens begint op die manier een telefoongesprek. Maar ik vind het nu eenmaal onbeleefd om iemand te onderbreken midden in een zin. Ik blijf dus de EenHeleGoedeMiddagMeneer-jongen aanhoren, die in zijn verloren uurtje, mijn verloren uurtje komt verstoren. Je moet het ze nageven: het gevoel voor timing van deze telemarketeers is perfect. Ze bellen altijd ongelegen.
Waar gaat het ditmaal over? Goedkoper bellen, voordelige onderbroeken, een absoluut onafhankelijk hypotheekadvies, een volledig gratis pensioenscan? Als ik hem vriendelijk bedank voor het fijne aanbod en zijn goede bedoelingen doet hij nog één wanhopige poging. “En waarom niet als ik vragen mag”.
Oké, dan moet-ie het zelf maar weten. Hoe langer dit gesprek gaat duren, hoe harder hij straks baalt, want hij moet per uur een vastgesteld aantal mensen bellen. Dat zal hem vandaag dus niet gaan lukken. Ik ga de strijd aan. ‘Sorry, waar belde je ook weer over? Ik was even afgeleid’. Hij draait zijn verhaal nog een keer letterlijk af. Zegt nogmaals zijn onverstaanbare naam ‘van Multi Innovations’ of zoiets, en lepelt weer zijn Unieke Aanbod op. Hij doet echt zijn best. Ik zou er bijna op in willen gaan, gewoon uit medemenselijkheid. Maar niet vandaag. Vandaag ga ik een daad stellen. ‘Interessant’ zeg ik. Hij rekent me nog een keer alle besparingen voor. Ik vat zijn verhaal nog een keer verkeerd samen: ‘dus als ik nu …. dan krijg ik… en dat kost me…’ De jongen zet een laatste wanhoopsoffensief in. ‘Maar, hoe zit dat dan met…’. Hij blijft maar standhouden, wat op zich wel prijzenswaardig is. Maar ik heb hem bijna. ‘Nou misschien is het toch wel… En als ik dan…’ Het blijft eindelijk stil aan de andere kant van de lijn. ‘Jij ook nog een hele goede middag’, zeg ik tegen de tuut-tuut-tuutjes.
